Ooggetuigen en familie verhalen

Vertel het verhaal door

De geschiedenis van de tankgracht is nog niet compleet.

Veel verhalen bevinden zich nog:

Op zolders
In familiealbums
In dagboeken
In herinneringen

Deze website verzamelt die verhalen.

Het verhaal van Dhr. Van Weeghel

Ik woonde op de boerderij bij mijn ouders aan de Zalkerdijk,het was op een dag voor de bevrijding,ik was 6 jaar toen ik getuige was dat een Canadeze soldaat op een motor door een scherpschutter werd gedood.

Juist ,nadat hij vertelde dat de bevrijding in aantocht was,maar dat men voorzichtig moest zijn,want overal waren nog Duitse soldaten op de vlucht en dat het heel gevaarlijk was op straat.

Ik heb nog vaak dat ik wakker wordt van een droom,waarin dit zich opnieuw voor mijn ogen afspeelt.

Jacob van Bennekom

Het tragische verhaal van Jacob van Bennenkom

Een van de meest aangrijpende, persoonlijke verhalen rondom de tankgracht is dat van de 21-jarige Jacob van Bennenkom uit Amsterdam.

Jacob was als dwangarbeider tewerkgesteld in Zwolle. Hij was streng gelovig en weigerde principieel om op zondag te graven voor de Duitse bezetter. Ondanks zware druk en bedreigingen bleef hij standvastig: zijn geloof verbood hem te werken op de rustdag, zéker voor de vijand. Als vergelding en om een angstaanjagend voorbeeld te stellen voor de andere arbeiders, werd Jacob op 6 oktober 1944 in Zwolle gefusilleerd.

Jacob ligt begrafen in Westenholte.

De honger en kou van de 'Amersfoorters'
(De Buitensociëteit)

Op 26 september 1944 werd een grote groep van ruim 1.000 gevangenen uit Kamp Amersfoort op de trein gezet naar Zwolle. Zij werden ondergebracht in de Buitensociëteit (bij het station). Dit gebouw werd halsoverkop omgebouwd tot een zwaarbewaakt filiaal van het concentratiekamp.

De mannen waren er verschrikkelijk aan toe. Ze droegen vaak nog hun dunne kampkleding terwijl de winter intrad. Oorgetuigen vertellen hoe deze mannen elke ochtend in colonne, flanken bewaakt door gewapende soldaten, door de straten van Zwolle naar de tracés in de polder marcheerden. Zwolse burgers probeerden hen stiekem brood of aardappelen toe te werpen, maar de bewakers traden hier keihard tegen op. Wie instortte van uitputting langs de gracht, werd met trappen en geweerkolven overeind gejaagd.

Het verhaal van Henri,vluchten over de ijssel

Veel dwangarbeiders dachten maar aan één ding: vluchten. Dat was levensgevaarlijk, want op desertie stond de kogel of transport naar een strafkamp in Duitsland. Toch werd het geprobeerd.

Een bekend bewaard gebleven verslag is dat van de destijds jonge dwangarbeider Henri. Hij zat gevangen in de regio en wist dat de situatie met de naderende frontlinie alleen maar slechter zou worden. Tijdens een moment van onoplettendheid van de bewakers bij de tankgracht, wist hij samen met een kameraad in de dekking van een greppel weg te kruipen.

Met hulp van de lokale bevolking en het Overijsselse verzet wist hij de IJssel over te steken. Henri begon aan een barre, illegale wandeltocht van ruim 60 kilometer door bezet gebied. Hij overleefde de tocht op puur adrenaline en kwam uiteindelijk levend en wel aan op zijn thuisadres, waar hij tot de bevrijding ondergedoken zat.

Vervolg verhalen

"We liggen hier als beesten op de grond van de Grote Zaal in de Buitensociëteit. Geen dekens, alleen een dun laagje vuil stro. Water is er bijna niet, de toiletten zijn direct verstopt geraakt. De stank is ondragelijk. Iedereen hoest. Vannacht hoorde ik mannen huilen van de kou. Burgers uit Zwolle proberen buiten bij het hek stiekem wat eten te brengen, maar de bewakers jagen ze met honden weg. Morgen moeten we de polder in.

" [1, 2]

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nulla euismod condimentum felis vitae efficitur. Sed vel dictum quam, at blandit leo.